ΠΑΙΔΕΙΑ:ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ….
Βία. Μολότοφ. ΜΑΤ. Βανδαλισμοί. Κουκουλοφόροι. Αναρχικοί. Καταστροφές. Με αυτές και άλλες πιασάρικες λέξεις οι τίτλοι των ειδήσεων συστηματικά (και όχι μόνο τακτικά) υποβαθμίζουν την εκρηκτική κατάσταση της ανώτατης παιδείας, σε ένα περιθωριακό πρόβλημα λίγων κοινωνικά ανένταχτων, το οποίο η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει απλά να ελέγξει. Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστος χρόνος αφιερώνεται στο τι πραγματικά συμβαίνει, στο τι λένε οι φοιτητές, οι καθηγητές, οι γονείς των φοιτητών και γενικά όλοι αυτοί που πραγματικά ζούνε το σημερινό πανεπιστήμιο από πολύ κοντά.
Το γυαλί της τηλεόρασης
Η συντριπτική πλειοψηφία των πανεπιστημιακών τμημάτων στη χώρα μας βρίσκονται εδώ και δύο μήνες υπό κατάληψη. Όχι από κουκουλοφόρους, όχι από αναρχικούς, όχι από εγκληματίες. Αλλά από τα παιδιά της χώρας, τους φοιτητές, που κάθε εβδομάδα, και σε κάθε τμήμα ξεχωριστά, αποφασίζουν στις συνελεύσεις τους, με δημοκρατικές διαδικασίες (πιο δημοκρατικές τουλάχιστον από τις διαδικασίες της ελληνικής βουλής), τι θα πράξουν. Και παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις, με σαφή πολιτικά πλαίσια και θέσεις.
Οι φοιτητές, όπως και τον περασμένο Μάιο και Ιούνιο, αποφασίζουν να απορρίψουν τις προτάσεις για τον νέο νόμο-πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, να μην δεχτούν αμφισβήτηση του ασύλου και των δικαιωμάτων τους. Τι σημαίνει αυτό; Πως η βάση και ο αποδέκτης όλων των «μεταρρυθμίσεων» που προτείνονται, δηλαδή αυτοί που τους αφορά άμεσα και περισσότερο από όλους τους αυτοδιοριζόμενους θεματοφύλακες ή πολέμιους του δημοσίου πανεπιστημίου, δεν αξιολογεί ως θετικές τις αλλαγές που έχουν προταθεί. Η σημασία αυτού μπαίνει σε δεύτερη μοίρα όμως στα δελτία των ειδήσεων των 8 – από όπου ενημερώνεται δηλαδή και ο μέσος πολίτης της χώρας μας.
Εκεί κυριαρχεί ο φόβος για την απώλεια της εξεταστικής περιόδου, η ιερή οργή φοιτητών που θέλουν να ανοίξουν οι σχολές, οι παρεμβάσεις κάθε λογής απληροφόρητου αλλά βροντερόφωνου πολιτικού και η διαστρέβλωση της αλήθειας. Γιατί η αλήθεια είναι πως από τους χιλιάδες που συμμετέχουν σε κάθε συλλαλητήριο, 20 με 30 θα κάνουν επεισόδια. Από τους χιλιάδες που μετέχουν στις καταλήψεις, μια μικρή ομάδα ανθρώπων είναι οι αναρχικοί, οι «κουκουλοφόροι», οι περιθωριακοί. Και ας μην πούμε πόσοι από αυτούς παρουσιάζονται τακτικά στην ασφάλεια για να πάρουν οδηγίες...
Δυναμικές μειοψηφίες και ανασφαλείς πλειοψηφίες
Όλοι – ανεξαιρέτως – οι φοιτητές θέλουμε τις σχολές ανοικτές, θέλουμε να παρακολουθήσουμε τα προγράμματα μας, να δώσουμε εξεταστική, να περάσουμε μαθήματα, να τελειώνουμε την σχολή μας. Οι λίγοι οργισμένοι συνδικαλιστές της ΔΑΠ που εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν έχουν το μονοπώλιο στην αγωνία και ούτε απαραίτητα το μεγαλύτερο συμφέρον να πάρουν το πτυχίο τους. Μόνο που οι φοιτητές έχουν σταθμίσει προσεκτικά το τι θα χάσουν. Δικαιολογίες, τους προσάπτεται ότι βρίσκουν. Το καλοκαίρι ήταν το μουντιάλ, τον Οκτώβρη η κούραση από την διπλή εξεταστική, τώρα τι;
Η πραγματικότητα είναι ότι όλοι γνωρίζουν ότι οι σπουδές «πάνε πίσω», ότι κάποιες ημερομηνίες εξεταστικών θα μετατεθούν σε λιγότερο ευνοϊκές ημερομηνίες. Μόνο που το τίμημα είναι πολύ μικρό σε σχέση με το τι θα πληρώσει το πανεπιστήμιο και οι νέοι επιστήμονες που θα βγουν στην εργασία σε λίγα χρόνια, αν περάσουν οι αλλαγές. Ακόμη μικρότερο σε σχέση με το τι θα τραβήξουν αυτοί που θα εισαχθούν στις σχολές τότε. Και οι φοιτητές δέχονται καθημερινά να το πληρώσουν, εν γνώσει τους. Κανείς δεν τους το επιβάλλει.
Η συντηρητική παράταξη της ΔΑΠ όντως αποτελεί την σχετική πλειοψηφία στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Σχετική, γιατί όταν το 60% των φοιτητών ψηφίζουν κάτι άλλο στις φοιτητικές εκλογές, μόνο σχετική μπορεί να είναι η έννοια της πλειοψηφίας της. Αυτό φαίνεται όταν οι «μειοψηφίες», κατά την δήλωση της υπουργού Παιδείας, συσπειρώνονται γύρω από κοινά προβλήματα, κοινές δράσεις, κοινό λόγο, κοινούς αγώνες και ορίζουν την δυναμική των κινητοποιήσεων. Αυτό φαίνεται από το τέχνασμα της συντηρητικής παράταξης να οχυρώνεται τελευταία πίσω από πλαίσια χωρίς πολιτική αιτιολόγηση, μόνο με ένα αίτημα να ανοίξει η εκάστοτε σχολή – όταν βέβαια μπαίνουν στις συνελεύσεις – δείχνοντας την μεγάλη ανασφάλεια που τους προκαλεί να εκθέσουν τις (άνωθεν δοσμένες) θέσεις τους.
Δεν υπάρχει φοιτητής τον οποίο να ικανοποιεί η κατάσταση που έχει περιέλθει το πανεπιστήμιο, η ποιότητα των σπουδών του ή όλα τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει από την στιγμή που θα περάσει στην σχολή που θέλει (αν περάσει κιόλας εκεί που θέλει – αλλά αυτό είναι λίγο διαφορετική ιστορία, όχι άσχετη, αλλά διαφορετική). Δεν βρίσκει σωστά συγγράμματα, δεν βρίσκει εργαστήρια, αίθουσες, καθηγητές, διαφάνεια στις εξετάσεις, εξοπλισμούς, πρακτική εφαρμογή, ερευνητικά προγράμματα. Δεν του παρέχεται δωρεάν παιδεία όταν πρέπει να πληρώσει για την διαμονή του στην πόλη που πέρασε, για κάποια συγγράμματα και για σημειώσεις. Αυτά και πάρα πολλά ακόμη. Αλλά τι του προτείνεται;
Να κοπούν οι αιώνιοι; Δεν προσθέτουν ούτε ευρώ στον προϋπολογισμό – μια θέση στο αμφιθέατρο πιάνουν όταν δίνουν μάθημα.
Να θεσμοθετηθούν προαπαιτούμενα; Είτε τα περάσει είτε όχι, να μάθει κάτι δεν πρόκειται όταν μάθημα δεν γίνεται. Άσε που θα πρέπει να προσέχει τον τάδε καθηγητή που «κόβει» χωρίς λόγο, ή να μην τον «βάλει στο μάτι» ο δείνα που είναι λίγο περίεργος. Τα πολλαπλά συγγράμματα; Ενδιαφέρον, αλλά τι του εξασφαλίζει ότι ο καθηγητής δεν θα «κόβει» όποιον δεν διάβασε (βλέπε: προμηθεύτηκε) το δικό του; Καθολική ψηφοφορία στις πρυτανικές; Σωστά, αυτό καίει τον μέσο φοιτητή, αν θα ψηφίσει στις πρυτανικές (παρόλο που η πρόταση αυτή, σε συνδυασμό με την ισότιμη εκπροσώπηση φοιτητών και μελών ΔΕΠ, λύνει όντως πολλές παθογένειες του πανεπιστημιακού χώρου. Απλά δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα). Ιδιωτικά πανεπιστήμια;...
Κάπου εκεί ο μέσος φοιτητής αγανακτεί, λέγοντας «καλά εδώ δεν βελτιώνουμε το δημόσιο, εδώ ασχολούμαστε με ανοησίες και θα μας φέρουν και ιδιωτικά;». Κάπου εκεί σκέφτεται ότι τον εμπαίζουν, χωρίς να προτείνουν καμία ουσιαστική βελτίωση και αντιδράει. Και αυτό έχει σημασία. Κάπου εκεί η αριστερά συσπειρώνει όλη την αγανάκτηση, κάπου εκεί οι φοιτητές βγαίνουν στον δρόμο με σύνθημα το «ΟΧΙ». Γιατί αν η κυβέρνηση είχε ακολουθήσει όντως πολιτική σημαντικών μεταρρυθμίσεων στην παιδεία, αν είχε προτείνει ουσιαστική αλλαγή και βελτίωση, αν χρηματοδοτούσε τα τραγικά υποχρηματοδοτούμενα ιδρύματα, αν φρόντιζε για το μέλλον του δημοσίου πανεπιστημίου, η τύχη του άρθρου 16 θα ήταν διαφορετική.
Το στοίχημα
Οι κινητοποιήσεις ίσως να ξεκινούν από λανθασμένη βάση, έχουν όμως υποχρέωση να καταλήξουν σωστά. Κόντρα στις επιταγές (με όλες τις πιθανές έννοιες) της κυβέρνησης, δεν πρέπει να βρίσκεται ένα παγερό, απρόσωπο και αβαθές «όχι», αλλά μια ολοκληρωμένη δράση προς την κατεύθυνση που πρέπει να λάβει η συζήτηση για το μέλλον του πανεπιστημίου. Οι καταλήψεις δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, αλλά να υπηρετούν ένα σχέδιο, τον σκοπό της βελτίωσης της παιδείας. Το στοίχημα των αντιδρούντων είναι να ενημερώσει τον κόσμο, την κοινωνία, για το τι πραγματικά συμβαίνει στα πανεπιστήμια, τι θέλουν να μας επιβάλουν, για το τι αντιπροτείνουμε. Και το στοίχημα της παιδείας στην Ελλάδα είναι να προχωρήσει πραγματικά μπροστά, όταν τόσοι πολλοί (εκατέρωθεν) θέλουν να την κρατήσουν πίσω.
Π.Α.Σ.Π Οικονομικού
“Μαζί σήμερα στο Πανεπιστήμιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου